حضرتِ روح الامین*
که امام قبیله ی غزل است
حوالی طاق بستان
" عزیزی " را که
در لبه های ملکوت بود
ترانه کرد....
همه ی شاعرها ردیف بودند
وقتی در سکوتِ استعاره ها
خلوتِ یاس ها پیغمبرانِ خانه اند ....
فرصت خوبی بود
برای سرودن
* امین تخلّص حضرت آقا در شعر است .
مصطفي پور كريمي