این داستانها، هم برای خواص قابل استفاده است و هم برای عوام، ولی منظور از این نگارش تنها استفادۀ عوام است، زیرا تنها این طبقاتند که میلی به عدالت و انصاف و خضوعی در برابر حق و حقیقت در آنها موجود است و اگر با سخن حقی مواجه شوند حاضرند خود را با آن تطبیق دهند.

صلاح و فساد طبقات اجتماع در یکدیگر تأثیر دارد ممکن نیست که دیواری بین طبقات کشیده شود و طبقه­ای از سرایت فساد یا صلاح طبقه دیگر مصون یا بی بهره بماند، ولی معمولاً فساد از خواص شروع می­شود و به عوام سرایت می­کند، و صلاح بر عکس از عوام و تنبه و بیداری آنها آغاز می­شود و اجباراً خواص را به صلاح می­آورد، یعنی عادتاً فساد از بالا به پایین می­ریزد و صلاح از پایین به بالا سرایت می­کند.

روی همین اصل است که می­بینیم امیرالمومنین علی علیه السلام در تعلیمات عالیه خود بعد از آنکه مردم را به دو طبقه «عامه» و «خاصه» تقسیم می­کند، نسبت به صلاح و به راه آمدن «خاصه»، اظهار یأس و نومیدی می­کند و تنها عامه مردم را مورد توجه قرار می­دهد.

در دستور حکومتی که به نام مالک اشتر نخعی مرقوم داشته می­نویسد:

«برای والی هیچ کس پرخرج­تر در هنگام سستی، کم کمک­تر در هنگام سختی، متنفرتر از عدالت و انصاف، پرتوقع­تر، ناسپاس­تر، عذرناپذیرتر، کم طاقت­تر در شدائد از «خاصه» نیست. همانا استوانۀ دین و نقطه مرکزی مسلمین و مایۀ پیروزی بر دشمن «عامه» می­باشند، پس توجه تو همواره به این طبقه معطوف باشد.»